Kënga e Mallkimit të Tokës së Djegur

Në këtë tokë ku dheu ka ngrënë më shumë trupa se grurë,

janë ngritur disa që duan ta veshin Millosheviqin me lëkurë të re,

si t’i vishet një makthi një këmishë e pastër

për t’u shfaqur në treg si njeri.

Ata ecin si korba që kërkojnë ta mbulojnë diellin

me krahë të nxirë nga turpi,

dhe nëpër gojët e tyre rrjedhin fjalë të ftohta

që i lajnë krimet me ujë të pisët.

E thonë se s’paska gjyq,

se s’paska vulë,

se s’paska nënshkrim të dënimit.

Por nënat e Kosovës nuk kanë nevojë për vulë.

Vula është djalli që ua mori djemtë.

Vula është tymi që del ende nga shtëpitë e djegura

kur i bie era jugut.

Vula është toka që kthen prapa eshtrat e pakallura

sa herë bie shi.

Dhe ju që kërkoni ta zbardhni kasapin,

ju që bridhni nëpër terr për t’i fshehur gjurmët e tij,

jeni më të errët se nata kur u nisën kolonat e fundit.

Mjerë ju,

se koha s’ju ka rezervuar as lot, as lutje,

por një faqe të ftohtë

nën titullin tradhtarë të kujtesës.

Në Gjakovë, nënat heshtin prej 25 vjetësh,

se kan frikë ta thonë emrin e vajzës e të djalit

mos ndoshta e zgjon ëndrrën që i mbanë gjallë.

Në Reçak, bariu kërkon ende nëpër bar

gërvishtjen e fundit të çizmes së djalit të vet.

Në Izbicë, një fëmijë i rritur tashmë

ia fshin tokës dheun me dorë

si të kërkonte babanë poshtë rrasës së dheut.

Këta janë gjyqi.

Këta janë vendimi.

Këta janë të vdekurit që flasin më fort se çfarëdo gjykate televizive e armikut tonë.

Dhe ju,

që mbroni fjalët e relativizimit,

libri i këtij vendi nuk ka vend për ju.

Po ju them siç e thotë toka:

shkoni pas hijeve ku i keni rrënjët.

Sepse ky vend nuk mban mbi supe ata që i vënë duvak të bardhë krimit.

Mos mendoni se do të kujtoheni.

Jo, ju s’keni fatin e kujtesës.

Ju jeni të shënuar për braktisje.

Si gjethe të vjeshtës që i merr era dhe i harron.

Dhe kur nënat të cilave u mungojnë kockat e fëmijëve

të dalin nesër të kërkojnë drejtësi,

mos dilni përpara tyre.

Sepse fjala juaj digjet në mes të gjuhës,

dhe zemra juaj nuk e ka peshën e një pikë loti të tyre.

Ky është mallkimi i tokës së Kosovës:

të mos harrojë asnjë që tentoi ta zbuste gjenocidin,

asnjë që vuri mjegull mbi varret,

asnjë që ia thau kujtesën me fjalë të helmëta.

Në fund,

ju nuk do të jeni varg.

Nuk do të jeni as kujtim.

Do të jeni vetëm hi i lehtë

që era e këtij vendi e shpërndan pa u lodhur.