Ajri mbi portin e Ankonës është si një metal që acarohet në fytyrë. Ka një ftohtë të përhershëm, si ai që ndjen mundësia e poshtërimit. Unë ndalem përpara Land Roverit tim, ndërsa trag…

Read more

Këtë poezi e kam shkruar në nëntor 2025, menjëherë pas deklaratave publike që tentuan ta relativizojnë figurën e Slobodan Millosheviqit dhe gjenocidin serb në Kosovë, duke e zhvendosur fajin nga krimi te procedura gjyqësore.

“Kënga e Mallkimit të Tokës së Djegur” është përgjigja ime ndaj këtij revizionizmi, një akt rezistence morale në emër të viktimave, të nënave që ende presin eshtrat, dhe të brezit të ri që rrezikon ta mësojë luftën si “opinon”, jo si dhimbje. Kjo poezi u drejtohet atyre që sot përpiqen ta zbardhin kasapin e Ballkanit Sllobodan Millozheviq, ta mjegullojnë gjenocidin dhe ta kthejnë kujtesën kolektive në lojë fjalësh.

Ky tekst nuk është dekor letrar. Është mallkim i kësaj toke ndaj çdo përpjekjeje për ta zbutur, relativizuar apo harruar gjenocidin serb në Kosovë.

Kënga e Mallkimit të Tokës së Djegur

Në këtë tokë ku dheu ka ngrënë më shumë trupa se grurë,

janë ngritur disa që duan ta veshin Millosheviqin me lëkurë të re,

si t’i vishet një makthi një këmishë e pastër

për t’u shfaqur në treg si njeri.

Ata ecin si korba që kërkojnë ta mbulojnë diellin

me krahë të nxirë nga turpi,

dhe nëpër gojët e tyre rrjedhin fjalë të ftohta

që i lajnë krimet me ujë të pisët.

E thonë se s’paska gjyq,

se s’paska vulë,

se s’paska nënshkrim të dënimit.

Por nënat e Kosovës nuk kanë nevojë për vulë.

Vula është djalli që ua mori djemtë.

Vula është tymi që del ende nga shtëpitë e djegura

kur i bie era jugut.

Vula është toka që kthen prapa eshtrat e pakallura

sa herë bie shi.

Dhe ju që kërkoni ta zbardhni kasapin,

ju që bridhni nëpër terr për t’i fshehur gjurmët e tij,

jeni më të errët se nata kur u nisën kolonat e fundit.

Mjerë ju,

se koha s’ju ka rezervuar as lot, as lutje,

por një faqe të ftohtë

nën titullin tradhtarë të kujtesës.

Në Gjakovë, nënat heshtin prej 25 vjetësh,

se kan frikë ta thonë emrin e vajzës e të djalit

mos ndoshta e zgjon ëndrrën që i mbanë gjallë.

Në Reçak, bariu kërkon ende nëpër bar

gërvishtjen e fundit të çizmes së djalit të vet.

Në Izbicë, një fëmijë i rritur tashmë

ia fshin tokës dheun me dorë

si të kërkonte babanë poshtë rrasës së dheut.

Këta janë gjyqi.

Këta janë vendimi.

Këta janë të vdekurit që flasin më fort se çfarëdo gjykate televizive e armikut tonë.

Dhe ju,

që mbroni fjalët e relativizimit,

libri i këtij vendi nuk ka vend për ju.

Po ju them siç e thotë toka:

shkoni pas hijeve ku i keni rrënjët.

Sepse ky vend nuk mban mbi supe ata që i vënë duvak të bardhë krimit.

Mos mendoni se do të kujtoheni.

Jo, ju s’keni fatin e kujtesës.

Ju jeni të shënuar për braktisje.

Si gjethe të vjeshtës që i merr era dhe i harron.

Dhe kur nënat të cilave u mungojnë kockat e fëmijëve

të dalin nesër të kërkojnë drejtësi,

mos dilni përpara tyre.

Sepse fjala juaj digjet në mes të gjuhës,

dhe zemra juaj nuk e ka peshën e një pikë loti të tyre.

Ky është mallkimi i tokës së Kosovës:

të mos harrojë asnjë që tentoi ta zbuste gjenocidin,

asnjë që vuri mjegull mbi varret,

asnjë që ia thau kujtesën me fjalë të helmëta.

Në fund,

ju nuk do të jeni varg.

Nuk do të jeni as kujtim.

Do të jeni vetëm hi i lehtë

që era e këtij vendi e shpërndan pa u lodhur.

KRONIKAT E BARUTIT

Zëri që donte t'i jepte oksigjen Millosheviqit

Në mbrëmjen e të premtes së katërmbëdhjetë nëntorit 2025, një fjali e vetme u shkëput nga zhurma e përditshme televizive dhe u ngrit si çekiç mbi kujtesën e një vendi. Në studion e një emisioni debati, Lirim Mehmetaj, i vendosur përballë moderatorit…

Read more

8 months ago · 8 likes · Vudi Xhymshiti

We walked onward. Trafalgar Square. Leicester Square. Tea and lavender cake. London lively and indifferent as always. And we ended in a cinema, intending one film but finding another. A choice made by timing and availability, the accidental kind that leaves traces. The film Bugonia unfolded in front of us, and something about its strangeness, its brittle humour, its cruelty, seemed to resonate with the earlier scene in Whitehall. The world of the film is absurd, paranoid, violent, but also heartbreakingly recognisable. It depicts people who are desperate to make sense of the harm done to them yet trapped inside stories that distort reality until reality can no longer be reached.

The narrative of two young men convinced that a corporate executive is an alien infiltrator is, at first glance, a satire of conspiracy culture. But what sits beneath is not mockery. It is a study of loneliness, dispossession, and the hunger for explanation in a world that too often leaves people unseen and unheld. The film does not ask us to sympathise with the violence committed. But it does ask us to look at where that violence grows. The soil is familiar. Economic precarity. Abandonment. Corporate power that becomes so normalised we forget to call it power at all. Communities stretched thin. Men raised to believe that pain must be hidden until it erupts.

Teddy, the central character, is not simply delusional. He is someone who has endured personal and structural wounds that have not been witnessed with care. His mother has been harmed by pharmaceutical intervention packaged as care. He works in an environment where exploitation is framed as opportunity. His grief is untreated. His anger is unparented. He has no language for suffering except extremity. And so he seeks meaning where meaning feels otherwise inaccessible. The conspiracy he constructs is grotesque, yes, but it is also coherent within a life where institutions have repeatedly failed to honour human dignity.

The film presents a corporate executive who becomes the object of Teddy’s projected cosmology. She is, by his logic, a representative of a species bent on humanity’s annihilation. And the disturbing turn, the twist that unsettled the entire cinema into murmured disbelief, is that the narrative he conjures is revealed to be true. She is an alien. The world is indeed being monitored and judged. Humanity is deemed incapable of sustaining its own home without destroying it. And the aliens choose to end the human species entirely, preserving only the animals, the bees, the living world rendered voiceless under our stewardship.

This reversal is not triumph. It is tragedy. Because what the film exposes is that neither delusion nor truth absolves the pain that produced them. Teddy’s belief is catastrophic, but the world that shaped him is also catastrophic. The film refuses the comfort of locating evil solely in madness or in cosmic intervention. Instead, it points to something more uncomfortable. Human beings have created systems in which we cannot care for each other adequately. We have normalised abandonment. We have accepted violence in forms that are quiet, distributed, bureaucratically sanitised.

At the cinema’s end, when the lights came up and no one moved, there was a shared disorientation. People who had not spoken to each other shared glances, small remarks. An unspoken question passed between us. What are we doing to each other? And what does it mean that this story, however fantastical, felt not merely possible but recognisable?

The day had begun with a sudden act of physical violence. A man striking another in the street. Something irrational rising to the surface. And here was the same pattern on a grander scale. A world where emotional rupture is not treated but weaponised. A world where institutions present themselves as rational while perpetuating harm. A world where people cling to explanation, even when explanation consumes them.

The film does not tell us what to think. It simply asks us to look. To look at what we have allowed to become normal. To ask whether we are capable of building structures of care rather than structures of harm. It suggests that the end of humanity is not found in alien intervention, but in our inability to reckon with our own grief and responsibility.

And perhaps that is why it kept us seated long after the credits faded. It is easier to imagine the world ending than to imagine the world changing. Yet the film insists, quietly and without sentimentality, that change is the only humane alternative.

If we are to survive, we must learn to witness each other, not as threats, not as instruments, not as abstractions, but as fragile, complicated beings in need of dignity and care. The work begins in moments as small as Whitehall. A bicycle. A fist. A choice to step forward and say I saw what happened and I will not look away.

Read more

I have lived two decades in the long shadow of other people’s endings. And I have learned that war does not end when the guns fall silent. It lingers. It lingers in the way a person lifts a cup with …

Read more

Siç mund ta keni vënë re këto kohë, shkrimet e mia kanë qenë të shumta. Kam punuar për të bërë shkronja bashkë ditë e natë dhe ndoshta për ju janë vetëm fjalë, vetëm vargje që vijnë …

Read more

You will learn photography as a living craft. …

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

As we arrived at my apartment, a sense of calm washed over me like warm summer rain. For once, my racing thoughts found peace. I was determined to focus on the present, enjoy the moment and see where things would go.

Read more

Read more

Read more

Was I just another forgotten soul in their chaotic existence? But when they finally relented, it was a sweet victory, a moment that felt like honey dripping into my soul.

This experience highlights the dangers of digital connections, of how we can be left feeling isolated and alone in our pursuit of love. Yet, it also reminds us of the hazards of seeking validation in others’ eyes.

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more